Een opa blijft plots achter in een wereld die langzaam van vorm verandert. Mensen komen binnen, mensen gaan weer weg … maar wie is echt? Tijd en plaats glippen door zijn vingers en ook de werkelijkheid lijkt niet langer vast te liggen. Heeft de lamp net gezwaaid? En het tapijt geniesd?

Toch is aai allesbehalve een somber verhaal. In de eenzaamheid van opa schuilt ook iets ontroerend grappigs en magisch. Regisseur Femke Stallaert liet zich inspireren door de figuren die haar grootvader met dementie zag in de laatste jaren van zijn leven. Het resultaat is een ontroerende voorstelling, waarin alledaagse objecten tot leven komen en de verbeelding vrij spel krijgt.

aai is een zachte en liefdevolle ode aan de eenzame mens en aan de eindeloze kracht van zijn verbeelding. Een tedere en speelse voorstelling over alleen zijn, over de troost die we vinden waar we die het minst verwachten.

Beste voorstelling op Boze Wolffestival 2024:
De maskers, de kostuums, de levende poppen, de verrassingseffecten in belichting … Het zijn als het ware driedimensionale beelden die uit een toverlantaarn komen. Een warme en gelaagde voorstelling waarin inhoud en vorm één zijn.